मराठी म्हणी आणि त्यांचे अर्थ
श्रीराम हायस्कूल टाकरखेडा संभू
1. अती तेथे माती.
कोणतीही गोष्ट प्रमाणापेक्षा जास्त केली तर नुकसान होते.
2. अंगणात नाही धान्य, हंबरतो कोल्हा गाण्य.
ज्याच्याकडे काहीही नाही तो मोठ्या गोष्टी करतो.
3. आंधळा मागतो एक डोळा.
ज्याच्याकडे कमी आहे तो थोडं मिळालं तरी अजून मागत राहतो.
4. उशिरा सुचलेली अक्कल फार महागात पडते.
वेळ निघून गेल्यावर समजलेली चूक निरुपयोगी असते.
5. एक ना धड, भराभर चिंध्या.
कोणतीही गोष्ट पूर्ण न करता अनेक गोष्टी अर्धवट करणे.
6. ओंजळीत पाणी आणि आकाशाकडे बघणे.
हातात असलेल्या संधीकडे दुर्लक्ष करून मोठ्या अपेक्षा ठेवणे.
7. काठी गेली तरी सर्प मेला पाहिजे.
नुकसान झालं तरी उद्दीष्ट पूर्ण झालं पाहिजे.
8. गरज सरो आणि वैद्य मारो.
गरज संपल्यावर माणसं उपयोग संपला म्हणून साथ सोडतात.
9. गाढवाला गुळाची चव काय?
ज्याला चांगल्या गोष्टींची किंमत कळत नाही, त्याच्यासाठी त्या निरुपयोगी असतात.
10. चोराच्या मनात चांदणे.
ज्याने चुकीचे कृत्य केले आहे, तो कायम भीतीत असतो.
11. जशी करणी तशी भरणी.
माणसाला त्याच्या कर्मानुसार फळ मिळते.
12. झालं ते सुखरूप, आता पुढचं पहावं.
भूतकाळ विसरून भविष्याचा विचार करावा.
13. टेबलाखालची पोळी मोठी असते.
लपून केलेली कामं जास्त फायदेशीर असतात.
14. डोंगर पोखरला आणि उंदीर निघाला.
मोठा गाजावाजा करून केलं तेवढं मोठं यश न मिळणं.
15. तहान लागल्यावर विहीर खोदू नये.
गरज पडल्यावर तयारी सुरू करणे उशीर होण्यासारखे आहे.
16. दुधावरची साय आणि वरताण.
ज्याच्याकडे आधीच भरपूर आहे त्याला अजून जास्त मिळणे.
17. नाचता येईना, अंगण वाकडे.
स्वतःच्या चुकांऐवजी इतरांवर दोष देणे.
18. पेरावे तसे उगवते.
माणसाला त्याच्या कर्मानुसार फळ मिळते.
19. बोचऱ्या विणकामाला मऊसूत अस्तर.
खरं काहीतरी वेगळं पण वरून चांगलं दाखवणं.
20. मुळातच गोचिड त्याला बैल कशाला?
ज्याच्याकडे आवश्यक क्षमता नाही, त्याला मोठी जबाबदारी देऊन फायदा नाही.
तात्पर्य:
ही म्हणी आपल्या दैनंदिन जीवनातील अनुभवांवरून तयार झाल्या आहेत आणि जीवनातील सत्य प्रतिबिंबित करतात.
